چیدمان صدا در مؤسسه‌ی فرهنگی سوئد

منبع: مؤسسه‌ی صدای شهری سوئد

مترجم: هیراد سخاوت

در ماه ژوئن سال ۲۰۰۶، در ساختمان مؤسسه‌ی فرهنگی سوئد در پاریس، سه چیدمان صدا و تعدادی سازه‌های محیطی اجرا شد. این مجموعه به گونه‌ای اجرا شد که ترتیب یک سکانس از چیدمان‌ها را تشکیل می‌داد. متن زیر نگاهی است به این چیدمان.

سکانسی که از سه چیدمان صوتی تشکیل شده است، از ورودی شروع می‌شود، از گالری می‌گذرد و به حیاط پشت ساختمان می‌رسد. شروع وخاتمه‌‌ی این سکانس، به خیابان‌هایی متفاوت می‌رسد. فضای شنیداری‌ این دو انتها درطول شب و روز تغییر می‌کند. اتاق میانی فضایی محصور است و به لحاظ هویتی غالب است و به دو فضای دیگر باز می‌شود (ورودی و حیاط).

Gallery

تمامی صداها درهم آمیخته شده، تبدیل شده و پیوند یافته اند و در نتیجه فضایی ایجاد کرده اند که به لحاظ تمرکز، مقیاس و شخصیت متغیر است.

فضای ورودی آمیزه‌ای‌ست از چندین صدای محیطی، مثل صداهایی از سواحل دریا و رستوران‌ها، همراه با لهجه‌هایی از ریشه‌های تمامی زبان‌ها، یا همان «سَرزبان»۱، که به قدیمی‌ترین شکل زبان سومری بر می‌گردد.

صدا در گالری میانی از نوفه‌ی سفید شروع می‌شود، فیلتر می‌شود و از خلال نوفه‌ی صورتی به صداهای متفاوت باد و آب در طبیعت و یا فضاهای شهری تبدیل می‌شود. به این ترتیب بر جنبه‌های روایتگریِ این صداها تأکید می‌شود و تأثیر فضاییِ آنها افزایش می‌یابد.

صداهای پخش شده از ساب ووفرها و ۱۲۰ بلندگوی کوچکِ روی زمین فرکانسی پایین‌تر از دامنه‌ی شنوایی دارند اما به‌واسطه‌ی حرکت خفیفی که این بلندگوها دارند، قابل تجربه هستند.

حیات ساختمان در واقع طبیعت، از نوع بهبود‌یافته یا شدت‌یافته است، جایی که صداهای محطی و سیگنال‌ها قصد دارند یک جور دوگانگی شنیداری و بهسازی شنیداری ایجاد کنند.

تعدادی اشاره‌ی بصری نیز در در ترکیب‌بندی‌های فضایی به کار رفته اند: چتر سایه‌بان با صندلی‌های راحتی در محل ورودی، فیلم صامت در کافه، ساب‌ووفرها با شن یا نمک، و آرایش بلندگوهای کوچک بر روی زمین در گالری، فواره در حیاط و وقفه‌ی بصریِ ایجاد شده در مسیر درب خروج به سمت خیابان.

Figure 1

این پروژه مفاهیم زیر را به چالش می‌کشد:

۱٫ پرسپکتیوهای گوش‌دادن: چگونه افزوده‌های شنیداری بر حالت‌های گوش‌دادن تأثیر می‌گذارند (غیرفعال/ فعال/کیفی) ؟

۲٫ محیطی و غیرمحیطی: افزوده‌های صوتی چگونه با محیط تلفیق می‌شوند و یا از آن بیرون می‌زنند؟ تضادها و پیوندها بین صداهای محیطی و صداهای غیرمحیطی چگونه تجربه می‌شوند؟

۳٫ قراردادهای فرهنگی، ایما۲ و رویکرد هنری: آیا جایی برای بحث در مورد قراردادهای فرهنگی در اینجا وجود دارد؟ آیا افزوده‌های صوتی یا فضای اصلی به هیچ وجه در بستر فرهنگی فرانسه، بیگانه محسوب می‌شوند؟

آیا این رویکرد هنری را می‌توان به مثابه رویکردی برآمده از اروپای شمالی تجربه کرد؟ این کار از چه لحاظ می‌تواند با سنت فرانسوی‌ صداهنر۳  تفاوت داشته باشد؟

۴٫ این‌گونه فضاهای شنیداری مثل صداهای محیطی مربوط به ساختن محیط، صداهای روایتگر (رخدادهای صوتی) و سیگنال‌های صوتی چگونه ساخته و تجربه می‌شوند؟

۵٫ شنیداری و دیداری: سازه‌ها و سیگنال‌های شنیداری محیطی، تا چه حد انتزاعی و تا چه حد روایی هستند؟ نشانه‌های دیداری تا چه حد انتزاعی و تا چه حد ملموس هستند؟ در این تعامل چه اتفاقی می‌افتد؟

۶٫ زمان: این افزوده‌های صوتی و سازه‌های محیطی، به لحاظ زمانی چگونه تجربه می‌شوند؟ به صورت یک سکانس ترکیب‌بندی شده؟ یا به عنوان چیدمانی که در طول یک ماه، روزی ۶ ساعت اجرا می‌شود؟

 

پی‌نوشت:

۱٫ Protolanguage

۲٫ Gesture

۳٫ Sound Art

دیدگاه شما چیست؟